Eerst Lucas, want dat is toch het grootste nieuws van het moment: hij loopt! Okee, nog geen avondvierdaagse, maar ik mag het toch inmiddels wel met gepaste trots melden, want ik heb het zelf nu ook meermalen mogen aanschouwen. Hij stapt met stevige tred van Nico naar mij en weer terug, over een afstand van een meter of zo. Het is nog niet zo veel, maar het is onmiskenbaar een trein die aan het rollen is gebracht en nu met geen tien paarden meer te stoppen is. Het gaat de laatste dagen zo snel dat ik morgen wel weer een klein mijlpaaltje verwacht. Ik heb al een metertje op video vastgelegd, moet even uitzoeken of ik dat fragment makkelijk en snel op deze blog kan zetten.
Dan de laatste stand van zaken m.b.t. Jarno: ons laatste ziekenhuisbezoek vorige week heeft uitgewezen dat Jarno een (te) kleine blaas heeft, en daarnaast te weinig voelt van de plasprikkel (dat laatste werd wel heel mooi duidelijk doordat hij in de wachtkamer een ongelukje had, en heel verbaasd reageerde toen de verpleegkundige vroeg of hij in zijn broek had geplast). Volgens de verpleegkundige zullen we medicatie voorgeschreven gaan krijgen om de blaas tot ontwikkeling te laten komen, en daarna kunnen we dan naar de fysio voor probleem 2. Jammergenoeg is het niet aan de verpleegkundige om de diagnose te stellen en het behandelplan aan ons voor te leggen en moeten we terugkomen bij de arts. En dat kan vooralsnog niet eerder dan op 23 december. Ik ga de komende week maar proberen of ik dat nog naar voren geschoven kan krijgen, want ik heb er de balen van dat we nu anderhalve maand in het luchtledige moeten gaan zitten wachten terwijl alle onderzoeken en al het voorbereidende werk gedaan zijn.
Als de verpleegkundige gelijk heeft, is probleem 1 met medicatie in enkele maanden gefikst en probleem 2 daarna ook. Ik hoop het! Momenteel heeft Jarno vaak weer een luier aan overdag. Even geen druk, geen stress en zo min mogelijk was. Ook met het oog op de komende maand, waarin er van alle kinderen een hoop gevergd wordt. Jarno's juf had al geconstateerd dat Jarno gedrag vertoont dat hoort bij kinderen die spanning ervaren: hij kauwt op zijn mouw. Ik wist het niet, maar voor juffen is dit een 'alarm'signaal dat een kind niet lekker in zijn vel zit en gespannen is. Gelukkig heeft Jarno de liefste juf*) die hij en ik maar hadden kunnen wensen. Ze zegt wel eerlijk dat ze het af en toe bloedirritant vindt als hij net naar de wc is geweest en hij binnen 10 minuten een natte broek heeft, maar ze zegt er ook meteen bij dat ze het vooral zielig vindt voor Jarno. Wat haar betreft is het belangrijkste nu om ervoor te zorgen dat hij geen stress meer ervaart en zich weer lekkerder voelt. Als we daarvoor nu gevoelsmatig 3 stappen terug moeten doen en hem naar school moeten laten gaan in een luier, dan moet dat maar. Op haar aanraden ga ik de komende anderhalve maand niet moeilijk doen: als hij 's ochtends aangeeft dat hij een luierbroekje aan wil: prima. Het is ten slotte ook nogal wat! Sint Maarten heeft zijn barmhartige hielen nog niet gelicht of daar maakt die andere Heilige met veel bombarie zijn entree met Pakjesboot en al. Met hoogrode wangetjes heeft Jarno vanochtend de intocht in Schiedam gevolgd op het Sinterklaasjournaal, en uit volle borst bracht hij vanavond "Sinterklaas Kapoentje" ten gehore bij de radiator bij de achterdeur (tsja, bij gebrek aan een open haard. We hoeven hier niet aan te komen met het verhaal dat Zwarte Piet vannacht door de schoorsteen is binnengekomen, want Jarno had vanmiddag zelf al geconstateerd dat hij dan in de cv-ketel terecht komt en hoewel hij net als alle 4-jarigen de meest bizarre verzinsels voor zoete koek slikt, is dat hem toch ook een brug te ver).
Nog maar 4 jaar en voor het eerst diepgelovig betrokken bij het feest van de grote Kindervriend, blijft Jarno toch kritisch: bij elk Sinterklaasgerelateerd bericht op tv of radio, vraagt hij of het om de ECHTE gaat. Want er wordt immers ook een hoop onzin omheen verzonnen en niet alle berichten zijn The Real Deal. En waarom komen ze met de boot en niet gewoon met het vliegtuig? En als Sinterklaas al honderden jaren oud is, hoe oud zijn de Pieten dan? En hoe kan het dat Sinterklaas zijn naam weet? En dat hij weet of Jarno lief is of stout? Mijn antwoord dat Sinterklaas alles weet, was niet acceptabel:"maar mensen weten toch niet alles, mama?". Toch neemt hij heel verstandig wel het zekere voor het onzekere. Nadat hij bij het naar bed brengen iets lelijks tegen mij had gezegd, corrigeerde hij zichzelf meteen: "nee hoor Sinterklaas, dat was een grapje!".
En nu maar hopen dat de Goedheiligman het door de vingers ziet en dat er morgenochtend iets lekkers in zijn schoentje zit!
*)binnenkort eens wat meer over Jarno's school, klas en juf, want op basis van de afgelopen maanden ben ik ontzettend enthousiast! Wat een leuke school en wat een geweldige juf hebben we getroffen!
Een klassendagboekje van juf Mary met veel foto's van de activiteiten in klas 1/2B is te bekijken via de volgende link: http://www.familieschool.nl/10113/1/groep-12b.html
zaterdag 14 november 2009
dinsdag 3 november 2009
Plassen en Lopen
Hoog tijd voor een update! Allereerst wil ik iedereen bedanken die mij met goede raad of een hart onder de riem heeft gesteund na mijn laatste post over de plasperikelen van Jarno. Inmiddels is er in de feiten nog niet veel veranderd, maar wel in de beleving ervan. Natte broeken zijn nog steeds aan de orde van de dag, maar de sfeer hier in huis is veel relaxter. We worden niet boos als Jarno weer eens te laat naar de wc gaat en het kost niet eens moeite om er ontspannen op te reageren! In mijn hoofd is ergens een knopje omgezet van het standje 'ik MOET dit oplossen!', naar 'pech gehad, er zijn ergere dingen in de wereld en het komt heus wel een keertje'. We hebben ten slotte alle mogelijke oplossingen die we zelf konden bedenken, zonder succes geprobeerd. Maar belangrijker: het is niet langer een probleem waar we zelf maar mee aan moeten worstelen.
Kort na de laatste post, volgens mij zelfs de volgende ochtend, sprak Jarno's juf mij op school aan met de vraag of wij eigenlijk wel eens met hem naar de huisarts waren geweest. Het broekplassen op zichzelf vond zij niet ontrustbarend, maar wat ze wel echt vreemd vond was dat Jarno op een gemiddelde ochtend zeker 3 keer naar de wc gaat en dán toch nog tussen de bedrijven door kans ziet om minstens 1 broek nat te plassen. Zelfs als hij 10 minuten eerder een serieuze plas heeft gedaan.
Op dat moment dacht ik:"okee, nu is het genoeg, we gaan NU naar de dokter". Tussen de middag heb ik direct gebeld en een paar dagen later zaten we op het spreekuur. Tot mijn verbazing en genoegen erkende de huisarts onmiddellijk dat het voor ons en Jarno echt een vervelend probleem was en zegde ze toe dat we een verwijsbrief voor het ziekenhuis zouden krijgen als Jarno's urine schoon was. Dat laatste wilde ze uiteraard eerst wel even zelf controleren. Een dag later hadden we een verwijsbrief op zak en een afspraak in het ziekenhuis.
Een paar weken geleden ben ik met Jarno naar het ziekenhuis geweest voor een intakegesprek en heb ik een pak huiswerk meegekregen waar je u tegen zegt. Ik moest een vragenlijst invullen over Jarno's plas- en drinkgedrag en ook over zijn ontlasting. Ik moet gedurende drie dagen exact bijhouden hoeveel Jarno drinkt en plast en hoe laat en vervolgens nog vier dagen alleen hoe laat hij drinkt, plast en natte broeken heeft. Daarnaast is er afgelopen week een buikecho bij hem gemaakt om zijn nieren en blaas te bekijken en moet hij volgende week een plastest doen in het ziekenhuis. Na al deze onderzoeken wordt duidelijk of het broekplassen mogelijk een fysieke oorzaak heeft. Hoogstwaarschijnlijk is dat niet het geval en krijgen we een doorverwijzing naar een fysiotherapeut die ons volgens de arts-assistent in het ziekenhuis waarschijnlijk binnen drie maanden van het probleem af helpt. Mits er dus geen fysieke oorzaken worden gevonden.
Dus, om een lang verhaal kort te maken: ik heb het gevoel dat het niet meer onze verantwoordelijkheid is dat Jarno een keurig nette voorbeeldkleuter is die met mes en vork eet, met twee woorden spreekt en kleine boodschappen netjes op het toilet doet. En dat voelt als een grote bevrijding! Okee, de beloofde fysiotherapeut zal vast ook geen Harry Potter heten en met een grote zwaai van zijn toverstaf en een pseudolatijnse toverspreuk Jarno's aandrang kunnen bezweren, maar we zullen vast een stapje dichter bij een oplossing komen. Dus al wie er aandelen Ariël heeft mag alvast rekening houden met een enorme koersval!
Tot zover deze update voor alle belangstellenden. Laten we vooral ook niet vergeten dat we nog een ander kereltje hebben rondlopen. Met de nadruk op LOPEN! Okee, misschien ben ik nog een beetje voorbarig. Ik heb het zelf nog niet eens mogen aanschouwen. Maar toen ik twee uurtjes geleden een laat diner naar binnen zat te harken op de bank terwijl Nico naast mij geboeid naar de tv zat te turen, ontglipte hem plotseling als een soort oprisping de volgende mededeling: "Oh ja, Lucas loopt trouwens". Nadat ik de hap waarin ik me verslikt had weer had losgehoest, vroeg ik verbaasd wanneer dát dan in godesnaam gebeurd was. Wat bleek: in de tien minuten voordat Nico Lucas vanavond naar bed bracht, heeft hij tot twee keer toe een stapje of vijf (VIJF!!) los gezet! Fantastisch! Ik kan niet wachten tot hij het mij ook demonstreert morgen! Hoewel... vanaf dat moment is het nog meer oppassen geblazen met hem. Lopen heb ik hem dan misschien nog niet zien doen, maar klimmen kan hij als de beste. En ik moet zeggen: tot nu vrijwel zonder vallen! Maar eens zal ongetwijfeld de eerste keer zijn en dan wil ik erg graag voorkomen dat het op dat moment bestegen object uitgerekend de trap is, of Jarno's onweerstaanbaar uitnodigende maar toch ook een beetje hoge kinderstoel:
Kort na de laatste post, volgens mij zelfs de volgende ochtend, sprak Jarno's juf mij op school aan met de vraag of wij eigenlijk wel eens met hem naar de huisarts waren geweest. Het broekplassen op zichzelf vond zij niet ontrustbarend, maar wat ze wel echt vreemd vond was dat Jarno op een gemiddelde ochtend zeker 3 keer naar de wc gaat en dán toch nog tussen de bedrijven door kans ziet om minstens 1 broek nat te plassen. Zelfs als hij 10 minuten eerder een serieuze plas heeft gedaan.
Op dat moment dacht ik:"okee, nu is het genoeg, we gaan NU naar de dokter". Tussen de middag heb ik direct gebeld en een paar dagen later zaten we op het spreekuur. Tot mijn verbazing en genoegen erkende de huisarts onmiddellijk dat het voor ons en Jarno echt een vervelend probleem was en zegde ze toe dat we een verwijsbrief voor het ziekenhuis zouden krijgen als Jarno's urine schoon was. Dat laatste wilde ze uiteraard eerst wel even zelf controleren. Een dag later hadden we een verwijsbrief op zak en een afspraak in het ziekenhuis.
Een paar weken geleden ben ik met Jarno naar het ziekenhuis geweest voor een intakegesprek en heb ik een pak huiswerk meegekregen waar je u tegen zegt. Ik moest een vragenlijst invullen over Jarno's plas- en drinkgedrag en ook over zijn ontlasting. Ik moet gedurende drie dagen exact bijhouden hoeveel Jarno drinkt en plast en hoe laat en vervolgens nog vier dagen alleen hoe laat hij drinkt, plast en natte broeken heeft. Daarnaast is er afgelopen week een buikecho bij hem gemaakt om zijn nieren en blaas te bekijken en moet hij volgende week een plastest doen in het ziekenhuis. Na al deze onderzoeken wordt duidelijk of het broekplassen mogelijk een fysieke oorzaak heeft. Hoogstwaarschijnlijk is dat niet het geval en krijgen we een doorverwijzing naar een fysiotherapeut die ons volgens de arts-assistent in het ziekenhuis waarschijnlijk binnen drie maanden van het probleem af helpt. Mits er dus geen fysieke oorzaken worden gevonden.
Dus, om een lang verhaal kort te maken: ik heb het gevoel dat het niet meer onze verantwoordelijkheid is dat Jarno een keurig nette voorbeeldkleuter is die met mes en vork eet, met twee woorden spreekt en kleine boodschappen netjes op het toilet doet. En dat voelt als een grote bevrijding! Okee, de beloofde fysiotherapeut zal vast ook geen Harry Potter heten en met een grote zwaai van zijn toverstaf en een pseudolatijnse toverspreuk Jarno's aandrang kunnen bezweren, maar we zullen vast een stapje dichter bij een oplossing komen. Dus al wie er aandelen Ariël heeft mag alvast rekening houden met een enorme koersval!
Tot zover deze update voor alle belangstellenden. Laten we vooral ook niet vergeten dat we nog een ander kereltje hebben rondlopen. Met de nadruk op LOPEN! Okee, misschien ben ik nog een beetje voorbarig. Ik heb het zelf nog niet eens mogen aanschouwen. Maar toen ik twee uurtjes geleden een laat diner naar binnen zat te harken op de bank terwijl Nico naast mij geboeid naar de tv zat te turen, ontglipte hem plotseling als een soort oprisping de volgende mededeling: "Oh ja, Lucas loopt trouwens". Nadat ik de hap waarin ik me verslikt had weer had losgehoest, vroeg ik verbaasd wanneer dát dan in godesnaam gebeurd was. Wat bleek: in de tien minuten voordat Nico Lucas vanavond naar bed bracht, heeft hij tot twee keer toe een stapje of vijf (VIJF!!) los gezet! Fantastisch! Ik kan niet wachten tot hij het mij ook demonstreert morgen! Hoewel... vanaf dat moment is het nog meer oppassen geblazen met hem. Lopen heb ik hem dan misschien nog niet zien doen, maar klimmen kan hij als de beste. En ik moet zeggen: tot nu vrijwel zonder vallen! Maar eens zal ongetwijfeld de eerste keer zijn en dan wil ik erg graag voorkomen dat het op dat moment bestegen object uitgerekend de trap is, of Jarno's onweerstaanbaar uitnodigende maar toch ook een beetje hoge kinderstoel:
woensdag 16 september 2009
Wanhopig!
Wie heeft er de Gouden Tip? Ik ben wanhopig... :-(. Zindelijk worden is bij Jarno een langdurig en moeizaam proces geweest. De een is van de ene op de andere dag helemaal droog, bij de ander is het een heel langzame ontwikkeling waarbij nog lange tijd geregeld ongelukjes plaatsvinden. Jarno valt in de laatste categorie. Maar in onze vakantie, in juni, leek het eindelijk zover dat hij écht zindelijk was, en zelden of nooit meer een ongelukje had.
Na de vakantie bleek dat toch al gauw te optimistisch gedacht, en kleine ongelukjes waren al gauw weer aan de orde van de dag. Maar echt kleddernatte broeken leken gelukkig toch verleden tijd, en de reservebroeken hoefden niet meer mee naar school. Allemaal best okee dus. Tot een week of drie geleden. Kleine ongelukjes werden grotere ongelukjes, 1x per drie dagen nat werd 1x per drie dagen droog. Inmiddels zitten we alweer standaard op 2 of 3 natte broeken per dag en is er geen sprake meer van ongelukjes maar van kleddernatte broeken. Elk dagdeel is het weer een verrassing wat Jarno nu weer aan zal hebben als we hem van school halen. Alle reservekleding van school heeft hij al aan gehad en elke avond draait onze wasmachine overuren om te voorkomen dat er de volgende ochtend helemaal niets meer is om aan te trekken.
Na vandaag ben ik echt de wanhoop nabij: VIER kletsnatte broeken! En ik heb hem qua hoeveelheid drinken al een paar dagen op rantsoen gezet met de gedachte 'wat er niet in gaat, hoeft er ook niet uit'. Én hij gaat echt wel regelmatig naar de wc. Ik weet het niet meer. Van negeren wordt het niet beter. Van boos worden ook niet. Schreeuwen heb ik helaas ook al geprobeerd (schaam....), maar dat haalt ook niets uit. Stickertjes sparen? Geen enkel effect of resultaat, ook niet als de in het vooruitzicht gestelde beloning echt heel erg begerenswaardig is (bezoek aan de Holle Bolle Boom bijvoorbeeld).
Een medische oorzaak lijkt me heel erg onwaarschijnlijk, aangezien Jarno al meerdere perioden wel helemaal droog is geweest (overdag). Toch ga ik, als er volgende week dinsdag nog geen verbetering is opgetreden, de dokter bellen voor een afspraak op woensdag. Ik word hier knettergek van. Ik zou hem haast weer gewoon een luier laten dragen overdag, maar dat zal toch ook geen oplossing zijn???
Het is ook niet zo dat Jarno het voor de lol doet ofzo. Hoewel hij er niet echt mee zit, vindt hij het toch ook niet echt leuk. Dat zegt hij zelf tenminste, en als hij het grappig zou vinden, zou hij dat ook wel gewoon zeggen. Elke keer weer vraag ik hem waaróm hij nou toch weer zo in zijn broek heeft geplast en elke keer krijg ik het antwoord "Dat wéét ik niet!!!!".
Pfff.... als er iemand is die ideeën heeft, tips, suggesties of zelfs alleen maar opbeurende woorden: ik houd me aanbevolen. Op dit moment moet ik me inhouden om niet te gaan gillen en de haren uit mijn hoofd te trekken...
Na de vakantie bleek dat toch al gauw te optimistisch gedacht, en kleine ongelukjes waren al gauw weer aan de orde van de dag. Maar echt kleddernatte broeken leken gelukkig toch verleden tijd, en de reservebroeken hoefden niet meer mee naar school. Allemaal best okee dus. Tot een week of drie geleden. Kleine ongelukjes werden grotere ongelukjes, 1x per drie dagen nat werd 1x per drie dagen droog. Inmiddels zitten we alweer standaard op 2 of 3 natte broeken per dag en is er geen sprake meer van ongelukjes maar van kleddernatte broeken. Elk dagdeel is het weer een verrassing wat Jarno nu weer aan zal hebben als we hem van school halen. Alle reservekleding van school heeft hij al aan gehad en elke avond draait onze wasmachine overuren om te voorkomen dat er de volgende ochtend helemaal niets meer is om aan te trekken.
Na vandaag ben ik echt de wanhoop nabij: VIER kletsnatte broeken! En ik heb hem qua hoeveelheid drinken al een paar dagen op rantsoen gezet met de gedachte 'wat er niet in gaat, hoeft er ook niet uit'. Én hij gaat echt wel regelmatig naar de wc. Ik weet het niet meer. Van negeren wordt het niet beter. Van boos worden ook niet. Schreeuwen heb ik helaas ook al geprobeerd (schaam....), maar dat haalt ook niets uit. Stickertjes sparen? Geen enkel effect of resultaat, ook niet als de in het vooruitzicht gestelde beloning echt heel erg begerenswaardig is (bezoek aan de Holle Bolle Boom bijvoorbeeld).
Een medische oorzaak lijkt me heel erg onwaarschijnlijk, aangezien Jarno al meerdere perioden wel helemaal droog is geweest (overdag). Toch ga ik, als er volgende week dinsdag nog geen verbetering is opgetreden, de dokter bellen voor een afspraak op woensdag. Ik word hier knettergek van. Ik zou hem haast weer gewoon een luier laten dragen overdag, maar dat zal toch ook geen oplossing zijn???
Het is ook niet zo dat Jarno het voor de lol doet ofzo. Hoewel hij er niet echt mee zit, vindt hij het toch ook niet echt leuk. Dat zegt hij zelf tenminste, en als hij het grappig zou vinden, zou hij dat ook wel gewoon zeggen. Elke keer weer vraag ik hem waaróm hij nou toch weer zo in zijn broek heeft geplast en elke keer krijg ik het antwoord "Dat wéét ik niet!!!!".
Pfff.... als er iemand is die ideeën heeft, tips, suggesties of zelfs alleen maar opbeurende woorden: ik houd me aanbevolen. Op dit moment moet ik me inhouden om niet te gaan gillen en de haren uit mijn hoofd te trekken...
zondag 6 september 2009
De fietsroute van zondag 6 september
Over een afstand van 8,72 kilometer, inclusief een heuvelachtig park (het Park van Luna) met twee enorm lange en steile hellingen.
met dank aan www.afstandmeten.nl
De mannen zitten niet stil
Een kleine compilatie van de huidige stand van zaken met betrekking tot Jarno & Lucas:
Zaterdagochtend Zomerfeest bij Schateiland, Jarno is geschminkt als zijn nieuwe held, Spiderman.
En, even stoer als Spiderman, duikt Jarno zondagavond rustig met Nico onder de vloer om te controleren of de nieuwe wc niet lekt.
Het schijnt nog gezellig te zijn daar ook! Blij dat ik het niet hoef te doen...
Zondagmiddag een ongelooflijk eind gefietst met Jarno, door het Park van Luna, naar de van Diepentjes en weer naar huis. Petje af voor Jarno, die niet 1 keer geklaagd heeft dat ie moe was of geen zin meer had.
En dan Lucas.... Altijd een feest om met hem te eten 's avonds. Rooie bietjes zijn zo mogelijk nog erger dan de rest. Wat een puinzooi!
Ook met Lucas gaat het hard, hij klimt al zelf op Teigetje en is dan zo trots als een pauw.
Los lopen is nog toekomstmuziek, maar aan 1 hand gaan de stapjes steeds minder aarzelend.
Zaterdagochtend Zomerfeest bij Schateiland, Jarno is geschminkt als zijn nieuwe held, Spiderman.
En, even stoer als Spiderman, duikt Jarno zondagavond rustig met Nico onder de vloer om te controleren of de nieuwe wc niet lekt.
Het schijnt nog gezellig te zijn daar ook! Blij dat ik het niet hoef te doen...
Zondagmiddag een ongelooflijk eind gefietst met Jarno, door het Park van Luna, naar de van Diepentjes en weer naar huis. Petje af voor Jarno, die niet 1 keer geklaagd heeft dat ie moe was of geen zin meer had.
En dan Lucas.... Altijd een feest om met hem te eten 's avonds. Rooie bietjes zijn zo mogelijk nog erger dan de rest. Wat een puinzooi!
Ook met Lucas gaat het hard, hij klimt al zelf op Teigetje en is dan zo trots als een pauw.
Los lopen is nog toekomstmuziek, maar aan 1 hand gaan de stapjes steeds minder aarzelend.zaterdag 5 september 2009
Vervolg vakantie Fuerteventura
Nou, na het zo veelbelovende verslag van onze eerste vakantiedag, heb ik het wel heel erg laten afweten met het vervolg daarop. Inmiddels is het alweer meer dan 2 maanden geleden dat we terugkwamen van vakantie, en hoewel ik een in steno bijgehouden dagboekje als back-up heb, merk ik dat de details toch al wel uit mijn geheugen wegebben. Kortom: als ik nú mijn vakantieverslag niet afmaak, wordt het niks meer. Daarom hier een poging om toch nog de noemenswaardige ervaringen die Fuerteventura ons gegeven heeft, op schrift vast te leggen.
Uitzicht vanaf ons dakterras
maandag 15 juni 2009:
De eerste echte vakantiedag begon goed, met een uitstekend verzorgd ontbijtbuffet op het terras met uitzicht op de baai. Het terras lag op de eerste verdieping, met een muur eromheen en een klein speeltuintje, zodat we zonder enige ongerustheid Jarno lekker konden laten ronddwalen zonder gevaar om hem kwijt te raken. En dat betekende iets rustiger ontbijten dan wanneer hij verplicht aan tafel had moeten blijven zitten, zelfs al deed Lucas ook dapper een duit in het zakje. Heerlijk begin van de vakantie! Lucas had nog steeds koorts, die na een zetpil wel onmiddellijk weer afzakte. Ik bleef daarom maar met Lucas uit het zwembad, maar Jarno was er natuurlijk met geen 10 paarden meer bij vandaan te houden en beleefde deze eerste ochtend dan ook met Nico zijn zwembad-doop. 's Middags liepen we met zijn vieren langs de boulevard naar het dorpje, een wandeling van ongeveer een kwartiertje in een boogje rond de baai, waarbij Jarno de hele weg over het muurtje aflegde, dat het strand van de boulevard scheidde. Wel even een handje vast, want aan de strandkant was het muurtje best hoog, een metertje of twee denk ik. Langs de muur vielen diverse zandsculpturen te bewonderen, gemaakt door straatkunstenaars die hier een kleinigheidje mee verdienden. Ze varieerden van grof en matig werk tot ware kunststukjes, en één straatartiest had het waarschijnlijk best lucratieve idee bedacht om in het zand een soort 'perkamentrol' te maken waarop toeristen tegen betaling boodschappen konden laten maken. Zo stond er de ene dag een tekst als 'Dear Sue and John, congrats on your 25th wedding anniversary' en de volgende dag iets als 'Mom and Dad, we love you! Kimberly and Mike'. Of zoiets. Geen idee wat daarvoor betaald moest worden, maar ik vond het slim bedacht. Deze boodschappen waren al een indicatie van het hoge gehalte aan Britten in de omgeving en in het dorpje was het al niet veel beter. Het allereerste etabissement waar we langs liepen richting centrum was een Ierse Pub, en zo volgden nog vele Ierse en Engelse eet- en drinkgelegenheden. Zo belanden we dan ook bij The Hog & Firkin (of zoiets) voor ons eerste Fuerteventurese biertje.
dinsdag 16 juni 2009:
De hoge koorts van Lucas hield aan en mijn voorraad zetpillen raakte uitgeput. Ik begon me zo langzamerhand ook wel een beetje zorgen te maken en nam me voor om na de laatste zetpil, op woensdagochtend, dan toch maar een arts te bezoeken, als de koorts niet wegbleef. We maakten er dan ook maar een lekker lui dagje van met niet veel meer activiteit dan een beetje zwemmen en dutjes doen. Jarno's commentaar bij ons appartement, het strand en het zwembad, was: "Wat een mooie Fuerteventura hebben ze hier zeg!". Dit bleef gedurende de hele vakantie een veel gebezigde uitdrukking. Aan het einde van de middag gingen we nog even naar het strand zodat Jarno alle ruimte had om met zijn helicopter te spelen, de beste kermisprijs die we ooit gewonnen hebben, wat een superleuk speelgoed!
woensdag 17 juni 2009:
Godzijdank bleef de koorts weg, precies na de allerlaatste zetpil. Ik was erg blij dat ik toch niet met Lucas naar een dokter hoefde, hoewel dat waarschijnlijk een Britse arts zou zijn geworden en ik het met Engels echt prima gered zou hebben. Dan had hij misschien een antibioticakuur gekregen, waar ze overal heel wat scheutiger mee zijn dan bij ons, en had ik hem misschien wel de hele eerste week volledig uit de zon moeten houden. Niet echt ideaal op een vakantiebestemming die het eerst en vooral van zijn tropische klimaat moet hebben. Nu kon ik met Lucas eindelijk ook het zwembad in, met veel succes! 's Middags werd het tijd voor een grondige verkenning van de omgeving, en wandelden we een heel eind langs de kust in Zuidelijke richting. Daarbij kwamen we langs 'Chipmunk Hill', een strook bazaltgesteente langs de zee waar een grote kolonie eekhoorns woont. Geen idee hoe ze daar zijn gekomen en het was wel de laatste plaats waar ik eekhoorns verwacht had, tussen de kale, zwarte rotsen in het witte zand, met aan de ene kant hotels en aan de andere kant niets dan water. Het was ons niet duidelijk hoe die beestjes daar konden overleven, of het moest zijn van alles wat hen door de toeristen gevoerd werd. Je kon op diverse plekken zakjes pinda's kopen voor de chipmunks, dus misschien ontlenen ze daar hun bestaansrecht aan. In ieder geval was het weer een mooie bron van inkomsten voor een paar eilanders en heeft Jarno er een mooi momentje aan overgehouden toen een eekhoorn een pinda zo uit zijn hand kwam eten.
Uitzicht vanaf ons dakterrasmaandag 15 juni 2009:
De eerste echte vakantiedag begon goed, met een uitstekend verzorgd ontbijtbuffet op het terras met uitzicht op de baai. Het terras lag op de eerste verdieping, met een muur eromheen en een klein speeltuintje, zodat we zonder enige ongerustheid Jarno lekker konden laten ronddwalen zonder gevaar om hem kwijt te raken. En dat betekende iets rustiger ontbijten dan wanneer hij verplicht aan tafel had moeten blijven zitten, zelfs al deed Lucas ook dapper een duit in het zakje. Heerlijk begin van de vakantie! Lucas had nog steeds koorts, die na een zetpil wel onmiddellijk weer afzakte. Ik bleef daarom maar met Lucas uit het zwembad, maar Jarno was er natuurlijk met geen 10 paarden meer bij vandaan te houden en beleefde deze eerste ochtend dan ook met Nico zijn zwembad-doop. 's Middags liepen we met zijn vieren langs de boulevard naar het dorpje, een wandeling van ongeveer een kwartiertje in een boogje rond de baai, waarbij Jarno de hele weg over het muurtje aflegde, dat het strand van de boulevard scheidde. Wel even een handje vast, want aan de strandkant was het muurtje best hoog, een metertje of twee denk ik. Langs de muur vielen diverse zandsculpturen te bewonderen, gemaakt door straatkunstenaars die hier een kleinigheidje mee verdienden. Ze varieerden van grof en matig werk tot ware kunststukjes, en één straatartiest had het waarschijnlijk best lucratieve idee bedacht om in het zand een soort 'perkamentrol' te maken waarop toeristen tegen betaling boodschappen konden laten maken. Zo stond er de ene dag een tekst als 'Dear Sue and John, congrats on your 25th wedding anniversary' en de volgende dag iets als 'Mom and Dad, we love you! Kimberly and Mike'. Of zoiets. Geen idee wat daarvoor betaald moest worden, maar ik vond het slim bedacht. Deze boodschappen waren al een indicatie van het hoge gehalte aan Britten in de omgeving en in het dorpje was het al niet veel beter. Het allereerste etabissement waar we langs liepen richting centrum was een Ierse Pub, en zo volgden nog vele Ierse en Engelse eet- en drinkgelegenheden. Zo belanden we dan ook bij The Hog & Firkin (of zoiets) voor ons eerste Fuerteventurese biertje.
dinsdag 16 juni 2009:
De hoge koorts van Lucas hield aan en mijn voorraad zetpillen raakte uitgeput. Ik begon me zo langzamerhand ook wel een beetje zorgen te maken en nam me voor om na de laatste zetpil, op woensdagochtend, dan toch maar een arts te bezoeken, als de koorts niet wegbleef. We maakten er dan ook maar een lekker lui dagje van met niet veel meer activiteit dan een beetje zwemmen en dutjes doen. Jarno's commentaar bij ons appartement, het strand en het zwembad, was: "Wat een mooie Fuerteventura hebben ze hier zeg!". Dit bleef gedurende de hele vakantie een veel gebezigde uitdrukking. Aan het einde van de middag gingen we nog even naar het strand zodat Jarno alle ruimte had om met zijn helicopter te spelen, de beste kermisprijs die we ooit gewonnen hebben, wat een superleuk speelgoed!
woensdag 17 juni 2009:
Godzijdank bleef de koorts weg, precies na de allerlaatste zetpil. Ik was erg blij dat ik toch niet met Lucas naar een dokter hoefde, hoewel dat waarschijnlijk een Britse arts zou zijn geworden en ik het met Engels echt prima gered zou hebben. Dan had hij misschien een antibioticakuur gekregen, waar ze overal heel wat scheutiger mee zijn dan bij ons, en had ik hem misschien wel de hele eerste week volledig uit de zon moeten houden. Niet echt ideaal op een vakantiebestemming die het eerst en vooral van zijn tropische klimaat moet hebben. Nu kon ik met Lucas eindelijk ook het zwembad in, met veel succes! 's Middags werd het tijd voor een grondige verkenning van de omgeving, en wandelden we een heel eind langs de kust in Zuidelijke richting. Daarbij kwamen we langs 'Chipmunk Hill', een strook bazaltgesteente langs de zee waar een grote kolonie eekhoorns woont. Geen idee hoe ze daar zijn gekomen en het was wel de laatste plaats waar ik eekhoorns verwacht had, tussen de kale, zwarte rotsen in het witte zand, met aan de ene kant hotels en aan de andere kant niets dan water. Het was ons niet duidelijk hoe die beestjes daar konden overleven, of het moest zijn van alles wat hen door de toeristen gevoerd werd. Je kon op diverse plekken zakjes pinda's kopen voor de chipmunks, dus misschien ontlenen ze daar hun bestaansrecht aan. In ieder geval was het weer een mooie bron van inkomsten voor een paar eilanders en heeft Jarno er een mooi momentje aan overgehouden toen een eekhoorn een pinda zo uit zijn hand kwam eten.
Lucas voor het eerst op het strand!
donderdag 18 juni 2009:
Nu Lucas weer helemaal was opgeknapt en we al een paar dagen heel rustig aan gedaan hadden, begon de reislust toch wel een beetje te kriebelen en vonden we het tijd worden om een auto te huren en het eiland een beetje te gaan verkennen. We huurden in het dorp een auto voor vrijdag en brachten nog een paar uurtjes in het dorp door met het uitproberen van verschillende Illy ijskoffies op een schaduwrijk terrasje bij Caffè Nero en het zoeken van iets leuks voor Jarno waar hij zijn van opa en oma Diane gekregen vakantiecentjes aan kon besteden. Dat laatste bleek nog knap lastig, want Jarno vond al onze suggesties leuk, en zag zelf ook nog diverse volslagen onpraktische en nutteloze, en helemaal niet voor kinderen geschikte prullaria waar hij óók zijn centjes aan wilde uitgeven. Uiteindelijk viel zijn oog op een metalen straaljager met straaljagerlawaai voor maar liefst 9 euri. Hij had er maar 6, maar aangezien hij toch nog geen besef heeft van geld, vulde ik het maar zonder verdere toelichting aan tot 9 en hij heeft er niets van gemerkt.
Nu Lucas weer helemaal was opgeknapt en we al een paar dagen heel rustig aan gedaan hadden, begon de reislust toch wel een beetje te kriebelen en vonden we het tijd worden om een auto te huren en het eiland een beetje te gaan verkennen. We huurden in het dorp een auto voor vrijdag en brachten nog een paar uurtjes in het dorp door met het uitproberen van verschillende Illy ijskoffies op een schaduwrijk terrasje bij Caffè Nero en het zoeken van iets leuks voor Jarno waar hij zijn van opa en oma Diane gekregen vakantiecentjes aan kon besteden. Dat laatste bleek nog knap lastig, want Jarno vond al onze suggesties leuk, en zag zelf ook nog diverse volslagen onpraktische en nutteloze, en helemaal niet voor kinderen geschikte prullaria waar hij óók zijn centjes aan wilde uitgeven. Uiteindelijk viel zijn oog op een metalen straaljager met straaljagerlawaai voor maar liefst 9 euri. Hij had er maar 6, maar aangezien hij toch nog geen besef heeft van geld, vulde ik het maar zonder verdere toelichting aan tot 9 en hij heeft er niets van gemerkt.
Lekker ontspannen eten op het terras van El menúvrijdag 19 juni 2009:
Eindelijk op pad, met een vertrouwd aanvoelende Ford Focus naar het Noorden van het eiland, waar we graag de oogverblindend witte duinen van Corralejo wilden zien. We reden langs de oostkust naar het Noorden en het landschap werd al gauw steeds bergachtiger en witter, tot we in het natuurreservaat Las Dunas inderdaad omringd werden door sneeuwwitte duinen, een heel bijzonder gezicht en een groter contrast met de zwarte landschappen van Lanzarote had ik me niet kunnen voorstellen. De stranden rechts van de weg veranderden langzaam van mooi naar prachtig naar om van te watertanden, maar we hadden onze zinnen gezet op Corralejo voor een eerste stop. Het dorpje was niet echt heel erg de moeite waard. Gewoon een toeristisch centrum met winkels en restaurantjes, maar niet veel meer dan dat. We aten er wat en reden daarna pal naar het zuiden, het onherbergzame binnenland in en naar de voormalige hoofdstad van het eiland, La Oliva. In tegenstelling tot Corralejo was dit wel een authentiek Canarisch dorp zonder de schreeuwerigheid van de toeristische centra, maar vrijdagmiddag leek niet het meest bruisende tijdstip te zijn en na een korte stop voor een drankje en een speeltuinbezoekje reden we dan toch maar terug naar Las Dunas voor een moment op een van de eerder die dag voorbijgeracede parelwitte strandjes. Nico in zijn korte broek, Lucas in zijn rompertje, ik in een omhooggeknoopt jurkje en Jarno gewoon lekker in zijn blootje, want zwemkleding hadden we niet meegenomen. Het was een van de allermooiste plekjes waar we geweest zijn, helemaal zoals een tropisch vakantiestrand zou moeten zijn. Nico graafde een poeltje waar Lucas in kon zitten, en Jarno vond het prachtig om de kalme, blauwe zee in te rennen en als een veulen door de golfjes te galopperen.
De witte duinen van Las Dunas.
De helicopter (een kermisprijsje) is echt top speelgoed!zaterdag 20 juni 2009:
's Ochtends een stevige wandeling gemaakt naar de Afrikaanse markt, die wel gezellig was en waar het standaardrepertoire van houtsnijwerk, horloges, zonnebrillen, kleding, stoffen en allerhande rommel aan de man gebracht werd. 's Avonds aten we niet in het hotel, maar in een pizzeriaatje in het dorp, 'La Bodeguita', waar ik een heerlijke tagliatelle met roomsaus en garnalen at. Na afloop kregen we een Ron Miel aangeboden, waarschijnlijk mede omdat ze ons nog wel iets langer wilden laten blijven om andere toeristen aan te moedigen om ook naar binnen te gaan, maar het smaakte in ieder geval prima. We kregen ook een kortingskaartje voor 'trouwe klanten', waarmee we bij een volgende bezoek 5% korting op de rekening zouden krijgen, en één van de obers deelde mij mede dat ik 'muy hermosa' was, oftwel erg mooi, toen Nico de tafel een minuutje verlaten had om Jarno te zoeken die buiten in de speeltuin was. Customer Relationship Management noemen we dat bij Mindshare met een duur woord, deze Fuerteventurezen hebben echt wel begrepen hoe dat werkt ;-).
Kapitein Lucas, voor niks nie bang nie.zondag 21 juni 2009:
Vaderdag. Eindelijk konden de heimelijk meegesneakte cadeautjes door Nico worden uitgepakt, waarbij het hoogtepunt gevormd werd door het 'Ilavjoe'-gedicht dat Jarno op school bijna uit zijn hoofd had geleerd. Heel schattig, Nico las het hardop en Jarno kon steeds de laatste woorden van elke zin uit zijn hoofd meezeggen, en het afsluitende 'Niet vergeten, I lav joe' kwam er luidkeels en vol overtuiging uit. Op het terras nuttigden we het ontbijt, dat voor de gelegenheid zelfs was aangevuld met een glas champagne. Kennelijk was 21 juni niet alleen in Nederland Vaderdag, maar ook in Duitsland en Engeland en dus reden genoeg voor het hotel om hier een beetje aandacht aan te besteden. Na het ontbijt mocht ík nota bene samen met Lucas een ochtenddutje doen, terwijl Nico en Jarno naar de andere kant van de baai liepen naar het winkelcentrum Atlantico, waar ze allerlei moois gezien hadden. Het was wel zover lopen geweest achteraf, dat ze met een taxi terugkwamen evenals met het voornemen om met Lucas en mij nog een keer terug te gaan, want uiteraard (leer mij Nico kennen), had Nico een mooie sportzaak gevonden en allerlei mooie kleding en schoenen gezien voor ons alle vier. Voor het eerst deze vakantie mocht Jarno opblijven. Na de minidisco (niks voor Jarno, hij wou niet meedansen en na afloop was hij er heel stellig over dat hij niet nog een keer naar de minidisco hoefde) en de Loro Show (papegaaien die allerlei enigszins sneue kunstjes verrichten zoals fietsen, steppen, zonnebaden, tellen, rolschaatsen en wat dies meer zij, maar leuk voor kinderen), liepen we in het donker langs de boulevard, waarbij de hotels aan de overkant van de baai ons met tienduizenden lichtjes tegemoet schitterden. De zandsculpturen waren mooi uitgelicht met waxinelichtjes en het zag er allemaal heel sfeervol uit. In het dorpje kreeg Jarno van ons een verrekijker, topkwaliteitje dat maar liefst 10 euro moest kosten en voorzien was van de absolute top in verrekijker-techniek, met op zijn minst een stel Carl Zeiss lenzen als we de verkoper moesten geloven. Ach, maakt het uit, voor een tientje is het precies nog een leuk speelgoedje voor Jarno.
Caleta de Fuste by night.
maandag 22 juni 2009:
Zoals verwacht gingen we deze ochtend met zijn vieren naar het Atlantico winkelcentrum, een lange, maar mooie wandeling die uiteindelijk een stel kleding voor Jarno, een t-shirt voor mij en een korte broek voor Nico opleverde. Bij terugkomst (opnieuw met taxi) was Nico aan de beurt om een tukkie te doen met Lucas en ging ik met Jarno naar het zwembad. Al het wilde gespeel en gestoei met Nico (Jarno vloog voortdurend met een grote boog door de lucht als hij met Nico in het water was, en zelf deed hij al vanaf de eerste dag salto's van de kant) resulteerde eindelijk in een gescheurd zwembandje. Jarno is als het om water gaat echt nergens bang voor, schijnt te denken dat hij kan zwemmen als de beste en gaat rustig 20 seconden met zijn gezicht met duikbril in het water liggen om het zwembad vanuit een ander perspectief te bekijken. Om hem er toch wel even van bewust te maken dat hij iets minder onoverwinnelijk is in het water dan hij denkt, liet ik hem ook even zonder bandjes rondspetteren, gewoon voor het gevoel hoe het is als je niet drijvende wordt gehouden. Gelukkig was hij toen wel iets minder mans. Verder is het natuurlijk alleen maar fijn dat hij zo onverschrokken is in het water, ik denk wat dat betreft dat de zwemlessen over een half jaartje weinig problemen zullen opleveren (als ik de factoren 'concentratievermogen' en 'zin om op de instructies van de meester te letten' even niet in de vergelijking meeneem.... :-)).
dinsdag 23 juni 2009:
Tijd voor nog een dagje op pad met de auto. Gingen we vrijdag naar het uiterste noordpuntje van het eiland, nu was het verre zuiden aan de beurt. Langs Costa Calma reden we naar de badplaats Morro Jable, waar we weer een zeer fraai strandje vonden waar we mooie foto's konden maken van Jarno en Lucas, met de bedoeling de mooiste te gebruiken voor een foto op linnen voor boven de eettafel. Jammergenoeg is dat laatste niet gelukt, hoewel er best wat heel aardige foto's tussen zaten was er niet 1 én scherp én licht én leuk genoeg. Tip voor onszelf voor de volgende keer: als je bij zeer helder daglicht een foto van je kinderen maakt met de zee op de achtergrond, een invulflits gebruiken om te voorkomen dat er een schaduw over hun gezichtjes valt.
Toch wel leuke foto van Jarno en Lucas op het strand. 
In het uiterste Zuiden reden we dwars door de wolken. Op de terugweg door het binnenland beleefden we enige benauwde minuten, toen bleek dat de benzinetank praktisch leeg was en het dorp waarop we onze hoop gevestigd hadden omdat het volgens de kaart een tankstation zou hebben, er in werkelijkheid toch geen had en we nog zo'n 10 kilometer verder moesten met de indicatie op het display van de boordcomputer dat we nog 0 kilometer konden rijden. Pfff...dat soort stress is echt niks voor mij. Waar Nico zich nog niet al te druk maakte, of dat goed wist te verhullen, zat ik me echt te verbijten en Nico uit te maken voor alles wat nog net door de beugel kon om te zeggen waar de kinderen bij waren, omdat hij het hierop had laten aankomen. De opluchting mijnerzijds was dan ook enorm toen we de laatste meters naar de pomp aflegden en de tank vol konden gooien voor het luttele bedrag van 30 euro of zoiets.
Fantastisch uitzicht in de bergen.Na deze zenuwslopende ervaring reden we door, verder door de bergen naar Pájara en Vega de Río Palmas. In deze laatste plaats stapten we uit om een kerkje te bezoeken (dat wilde Jarno graag!). In het kerkje kon je, zoals gewoonlijk, een kaarsje aansteken. Maar dan wel op 21e eeuwse wijze: gooi een muntje van 20 cent in een kastje, waarin een stuk of 60 kaarsvormige lampjes op een rijtje staan, en het eerstvolgende, nog niet brandende lampje gaat aan. Erg prozaïsch. Jarno wilde weten waar dit voor was, en nadat ik had uitgelegd dat mensen hier een kaarsje kunnen branden voor iemand die dood is of voor iemand die iets meemaakt dat niet zo leuk is, wilde Jarno een kaarsje aansteken voor Oude Opa. Schattig toch? Natuurlijk mocht hij een muntje van 20 cent in het kastje doen en kijken hoe het lampje aan ging.
Aan het einde van de middag bleef er nog een half uurtje over om nog even opnieuw naar 'ons' strandje van de vorige keer te gaan om op te frissen van een lange dag in de auto en in de bergen. Het weer was volstrekt anders dan vrijdag: overal rode vlaggen en hele hoge golven, en Jarno vond het niet zo leuk als de eerste keer. Sterker nog, hij durfde het water nauwelijks in en stond als een gillende keukenmeid te schreeuwen op het strand dat ik ook uit het water moest komen. Onze waterheld blijkt niet zo gecharmeerd van hoge golven. 's Avonds nuttigden we ons laatste avondmaal in het restaurant van het hotel, dat op deze avond geheel was aangekleed rondom het thema 'Spaanse avond'. Heerlijk gegeten van de paella, de Serranoham, salade met pulpo (inktvis) en pollo con ajo (kip met knoflook).
s Avonds samen genieten van de afgekoelde avondlucht op ons dakterras.
woensdag 24 juni 2009:
De laatste hele vakantiedag was een lekkere rustige dag. Jarno ging om 10:30 uur naar de Miniclub, waar hij zich al dagen op had verheugd en tot onze verbazing zonder enig probleem alleen achter bleef. Om 11:00 werden we echter al gebeld met het verzoek Jarno op te komen halen; hij vond het niet meer leuk. Achteraf gezien had hij een aantal dagen eerder gezien dat er mini fitnessapparaten in de Miniclub stonden, waaronder een hometrainer en een crosstrainer. Hij wilde naar de Miniclub omdat hij op de crosstrainer wilde en nadat hij dat gedaan had en erop uitgekeken was, zag hij geen enkele reden om nog langer in de Miniclub te blijven. Typisch Jarno.
's Avonds nog een keertje naar 'La Bodeguita', Nico zich verheugend op het benutten van onze 5% trouwe klanten korting en ik mij verheugend op het weerzien met mijn ober en hopend op nog een paar egostrelende complimenten in het Spaans. Na een prima maaltijd en beiden niet teleurgesteld in onze verlangens kwamen we op tijd weer in het hotel aan, voor een laatste nacht in Club Barcélo el Castillo.
donderdag 25 juni 2009:
Een laatste ochtend en middag bij het zwembad. Aan de ene kant heerlijk om nog bijna een volle dag hier te hebben, aan de andere kant hing het naderende vertrek wel de hele dag als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd en lukte het minder goed dan de afgelopen dagen om lekker te relaxen. Zodra het restaurant open ging, konden we heel snel nog even wat eten om vervolgens om 18:30 (geloof ik) naar de bus te rennen die ons naar het vliegveld bracht. Het was wel erg lekker dat we tegen een geringe bijbetaling de hele dag ons appartement hadden kunnen houden, en dus na het zwemmen nog gewoon hadden kunnen douchen en Lucas op normale tijden op een geschikte plek een dutje konden laten doen. Eenmaal op het vliegveld ging het allemaal bliksemsnel: inchecken en door de douane gaan koste alles bij elkaar niet veel meer dan 10 minuten, dat is nog eens wat anders dan Schiphol! Kort vóór de geplande vertrektijd gingen we al de lucht in, en gaandeweg liepen we dankzij een windje in de rug ook nog een half uur in op het vluchtschema, waardoor we zowat een uur eerder dan verwacht op Schiphol aankwamen. Compensatie voor de heenvlucht. Ik geloof dat we tegen 04:00 uur thuis aankwamen, en gelukkig waren Jarno en Lucas allebei moe genoeg om lekker uit te slapen tot een uur of 10:00, waardoor we vrijdag eigenlijk nauwelijks brak waren.
Het was een heerlijke, super relaxte en ongewoon luie vakantie, ideaal met twee kleine kinderen en zeker met een baby. Het eiland was niet een plek waar ik gauw nog eens naar terug zou gaan, want niet erg groot en niet al te gevarieerd, dus ik had wel het idee dat we alles wel gezien hadden, maar voor 1 keer zeker een aanrader. En nu maar op naar de volgende vakantie :-)
Voor wie dit verhaal nu al gelezen heeft, zonder foto's: kom binnenkort nog eens terug want een dezer dagen zal ik het verhaal nog wat opleuken met de mooiste foto's (Yeah, right.....)
woensdag 26 augustus 2009
Kleuterpubertijd?
De welbekende peuterpubertijd ligt (voorlopig) achter ons, met een kleuter van 4,5 en een baby van 1 ('dreumes' heet dat officieel, maar dat vind ik een vreselijk woord). Iemand is echter vergeten me te vertellen dat de peuterpubertijd keurig netjes naadloos overgaat in de kleuterpubertijd! Jarno is nog altijd een lieverd en een gezellige kletsmajoor, maar er zijn van die dagen dat dat lieve schatje vrijwel onzichtbaar verborgen zit onder lagen van drakerigheid. Een beetje net zoals een setje vetlagen mijn buitengewoon goed ontwikkelde buikspieren aan het oog onttrekt.
Zeker nu afgelopen week de school weer is begonnen, en Jarno weer in het ritme en keurslijf van naar school gaan wordt gedwongen, is zijn gedrag af en toe echt onuitstaanbaar. Het is ook niet niks: hij zit in een nieuwe klas, met een nieuwe juf en op een paar na allemaal nieuwe kinderen. De jongetjes met wie hij vorig schooljaar een beetje vriendjes was geworden, zitten allemaal in een andere klas. Dus het is weer bijna helemaal opnieuw wennen op school en dat hij dat thuis een beetje moet afreageren, is niet meer dan logisch.
Zijn bij tijd en wijle recalcitrante gedrag keert zich echter soms ook tegen hem. Als hij 9 keer iets lelijks heeft gezegd, zou het natuurlijk kunnen gebeuren dat de 10e keer wordt aangenomen dat hij wel weer iets minder fraais zal hebben gezegd, zelfs al is dat niet zo. Zo geschiedde ook gisteren:
Mijn moeder was hier om op Lucas te passen (ander verhaal) en Jarno kwam om 15:15 ook thuis uit school. Martine was hier op dat moment met Sara en Aram om mijn moeder gezelschap te houden en het was dus gezellig druk. Van al deze drukte raakte Jarno behoorlijk over zijn toeren, en hij was dan ook al gauw nogal hyper-de-pyper. Op een gegeven ogenblik ging Martine op haar knieën naast hem zitten om hem een beetje toe te spreken dat het gezelliger zou zijn als hij zich wat rustiger gedroeg. Ze sloot de vermaning af met iets van:"ik vind je wel lief hoor". Waarop Jarno antwoordde met het zeer onverwachte en misplaatste:"ik vind jou een vette koe!". Martine natuurlijk in alle staten, want wat zei hij NOU???????????? Ze sprak Jarno dus vriendelijk doch streng toe dat dat helemaal niet leuk was om te zeggen, en dat hij dat echt niet meer mocht doen.
Eenmaal weer in de auto naar huis kwam dit incident opnieuw ter sprake, en zei Sara tegen Martine:"volgens mij zei Jarno helemaal niet 'vette koe', maar 'vet cool!'". Later MSN-de Martine mij op mijn werk met dit verhaal, en mij kwam het ook vreemd voor dat Jarno zomaar 'vette koe' tegen haar zou hebben gezegd. Ik heb hem dat nog nooit eerder horen zeggen, en als hij iets lelijks wil zeggen is zijn repertoire echt uitgebreid genoeg en zou ik wel wat anders verwacht hebben. Vet cool is daarentegen een uitspraak die hij de laatste dagen wel vaker bezigt. Toen ik later Nico sprak, bleek dat Jarno na Martines vertrek ook Vet Cool tegen mijn moeder had gezegd, en toen erg verheugd had gereageerd dat hij dat van oma wél mocht zeggen, nadat hij dat van Tante Martine blijkbaar niet had mogen zeggen. Raadsel opgelost en ik opgelucht dat mijn kind toch echt niet zó brutaal en onaardig was geweest. Arme Jarno, vals beschuldigd en streng toegesproken terwijl hij alleen maar iets liefs had willen zeggen. Tante Martine is tijdelijk misschien even wat minder Vet Cool........ :-)
Zeker nu afgelopen week de school weer is begonnen, en Jarno weer in het ritme en keurslijf van naar school gaan wordt gedwongen, is zijn gedrag af en toe echt onuitstaanbaar. Het is ook niet niks: hij zit in een nieuwe klas, met een nieuwe juf en op een paar na allemaal nieuwe kinderen. De jongetjes met wie hij vorig schooljaar een beetje vriendjes was geworden, zitten allemaal in een andere klas. Dus het is weer bijna helemaal opnieuw wennen op school en dat hij dat thuis een beetje moet afreageren, is niet meer dan logisch.
Zijn bij tijd en wijle recalcitrante gedrag keert zich echter soms ook tegen hem. Als hij 9 keer iets lelijks heeft gezegd, zou het natuurlijk kunnen gebeuren dat de 10e keer wordt aangenomen dat hij wel weer iets minder fraais zal hebben gezegd, zelfs al is dat niet zo. Zo geschiedde ook gisteren:
Mijn moeder was hier om op Lucas te passen (ander verhaal) en Jarno kwam om 15:15 ook thuis uit school. Martine was hier op dat moment met Sara en Aram om mijn moeder gezelschap te houden en het was dus gezellig druk. Van al deze drukte raakte Jarno behoorlijk over zijn toeren, en hij was dan ook al gauw nogal hyper-de-pyper. Op een gegeven ogenblik ging Martine op haar knieën naast hem zitten om hem een beetje toe te spreken dat het gezelliger zou zijn als hij zich wat rustiger gedroeg. Ze sloot de vermaning af met iets van:"ik vind je wel lief hoor". Waarop Jarno antwoordde met het zeer onverwachte en misplaatste:"ik vind jou een vette koe!". Martine natuurlijk in alle staten, want wat zei hij NOU???????????? Ze sprak Jarno dus vriendelijk doch streng toe dat dat helemaal niet leuk was om te zeggen, en dat hij dat echt niet meer mocht doen.
Eenmaal weer in de auto naar huis kwam dit incident opnieuw ter sprake, en zei Sara tegen Martine:"volgens mij zei Jarno helemaal niet 'vette koe', maar 'vet cool!'". Later MSN-de Martine mij op mijn werk met dit verhaal, en mij kwam het ook vreemd voor dat Jarno zomaar 'vette koe' tegen haar zou hebben gezegd. Ik heb hem dat nog nooit eerder horen zeggen, en als hij iets lelijks wil zeggen is zijn repertoire echt uitgebreid genoeg en zou ik wel wat anders verwacht hebben. Vet cool is daarentegen een uitspraak die hij de laatste dagen wel vaker bezigt. Toen ik later Nico sprak, bleek dat Jarno na Martines vertrek ook Vet Cool tegen mijn moeder had gezegd, en toen erg verheugd had gereageerd dat hij dat van oma wél mocht zeggen, nadat hij dat van Tante Martine blijkbaar niet had mogen zeggen. Raadsel opgelost en ik opgelucht dat mijn kind toch echt niet zó brutaal en onaardig was geweest. Arme Jarno, vals beschuldigd en streng toegesproken terwijl hij alleen maar iets liefs had willen zeggen. Tante Martine is tijdelijk misschien even wat minder Vet Cool........ :-)
Abonneren op:
Berichten (Atom)
